KOSK Monumenten

In Memoriam

Albert Vandezande

28.07.1935 - 06.11.2013

'Albert' : hoeveel keer zouden we hem 'Albert' hebben genoemd? Twee keer, een keer of nooit? 'Bertje', zeiden we. Zelfs op het interclubresultatenbord in de club stond niet 'Vandezande', maar gewoon 'Bertje', een teken dat we hem in ons hart 'koesterden' als iemand die misschien zonderling was - er zijn er wel meer daarvan in de Kosk-, maar wel uniek en van ons.

We hebben Bertje voornamelijk fragmentarisch gekend : zijn analysedrang, zijn pintje, zijn hilarische uitspraken, die keer dat hij met een halve kip in de club belandde, toen we allen spaghetti aan het eten waren …

Hij was graag onder de mensen, maar 'verborgen gevoelig' als hij was, liet hij de ander nooit helemaal toe. Hij koos meestal voor een stukje alleen-zijn, ook midden de massa.

Schaken kon hij benauwelijk goed en de historische anekdote over het kampioenschap van België bij de senioren dat hij aan zijn neus liet voorbijgaan, omdat hij de avond voor de laatste ronde ging stappen tot in de vroege uurtjes, tekent hem ten voeten uit. Ergens had hij het gevoel dat de top voor hem niet was weggelegd, wilde hij niet grijpen wat hij kon.

Ik herinner me nog dat ik samen met Bertje, Daniel King en Joachim Hollevoet naar Brugge reed voor een interclubmatch. Plotseling hoorde hij dat Daniel in Teddington woont. Daar was Bertje tijdens Wereldoorlog Twee met zijn ouders naartoe gevlucht. Hij moet toen een jaar of zes geweest zijn. Nooit heb ik hem zo in een gesprek zien opgaan. Hij was even niet Bertje, maar weer het kind in hem. Toen heb ik ontdekt hoe gevoelig hij eigenlijk was, en zoals veel kinderen van zijn generatie, er nooit in geslaagd is dit aspect van hem in een volwassen wereld zijn plaats te geven.

Joachim was toen net terug van een missie als UNO-soldaat. Bertje vroeg hem in zeer goed Engels: Joachim, aren't you afraid of dying?' Joachim zei toen 'I'm still young enough to feel immortal'. Bertje moest erom lachen. Hij is er zich steeds van bewust geweest dat 'immortal' niet bestaat. Bertje is overleden een paar dagen nadat hij in het ziekenhuis werd opgenomen. Met hem verdwijnt een stukje Kosk-geschiedenis en misschien ook wel de intrinsiek sterkste schaker die de Kosk sinds de stichting in 1925 ooit heeft gehad.

José Vandekerckhove

voorzitter KOSK

 

Dat Albert een aardig potje kon schaken is algemeen geweten. Zo nam hij zeven jaar op rij deel aan het Belgisch kampioenschap. Daarin toonde hij in diverse partijen zijn talent. Zo versloeg hij op het Belgisch kampioenschap van 1967 Roland Beyen nadat Albert het toreneindspel mooi naar zijn hand zette. Deze partij kun je hier bekijken.

Albert moest het echter niet alleen hebben van het eindspel. Ook aanvallend speelde hij enkele knappe partijen. Een illustratie hiervan is zijn partij tegen Arthur Dunkelblum op het Belgisch kampioenschap van 1972. Deze partij kun je hier bekijken.

 

Terug naar overzicht

© 2013 – 2017 Olivia & Michaël